مقدمه :

يكي از مسائلي كه جزو اختلافات عمدۀ اعتقادي در بين شيعه و اهل سنت است مسئله جواز و عدم جواز سهوالنبي است و از آنجا كه خداوند به انسان دستور داده تا با تفكر و تعقل باورهاي ديني خود را بپذيرد لذا ضروري است جهت آگاه سازي جوانان شيعه و استحكام باورهاي اعتقادي در ايشان خصوصا در باب اعتقاد به عصمت پيامبر گرامي اسلام(ص) اين بحث بصورت علمي مطرح گردد و اين دسته از روايات مورد بررسي دقيق قرار بگيرند.

فايدة اين بحث اين است كه اعتقاد به عصمت پيامبر اسلام تا حدي كه هيچ گونه سهو و نسياني از او رخ نداده است بصورت منطقي و علمي بيان خواهد شد لذا اين اعتقاد در وجود انسان حق طلب ريشه دار خواهد شد و اعتقادي كه از روي علم و منطق باشد با هر شبهه اي از بين نخواهد رفت و همچنين وقتي اثبات شود كه پيامبر اسلام(ص) دچار سهو و نسيان نبوده اند مي توان اين صفت عدمي را به ائمه اطهار نيز تسري داد و آنها را نيز از سهو و خطا مبري دانست و اميد است كه اينگونه ابحاث باعث استبصار مخالفين گردد.

البته تمامي اين ابحاث در ذيل چند سوال مطرح مي شود كه آيا اصلا امكان سهو و نسيان در پيامبر(ص) وجود دارد؟،نظر قرآن و عقل در اين خصوص چيست؟